KOLDERTROL

Kalbfleisch eten op de Westenberg


De Chipsholaffaire in een notendop:

In 1996 verliest de heer Poot, van het projectontwikkelingsbedrijf Chipshol een rechtszaak tegen zijn opponent van Andel.

Van de aanvankelijk toegezegde  600 ha grond op Schiphol die Poot wilde ontwikkelen, verliest hij er maar liefst 450. Deze partijdige rechtspraak leverde hem, alleen al aan grondkosten,  een schadepost van tussen de 4,5 en 9 miljard euro op. Voeg daarbij het verlies van het bedrijf, advocatenkosten en gederfde inkomsten uit bouwkosten en je komt op een astronomische financiële tegenslag uit.

Maar dat is slechts de materiële kant van het verhaal.


Poot moet op een zeker moment zelfs gebruik maken van een woordvoerder omdat hem een spreekverbod is opgelegd.

Dat doet de rechterlijke macht als een van haar leden dreigt te worden aangesproken op partijdig rechtspreken. Zo maken zij kritische justitiabelen monddood. In feite belemmeren rechters op die manier nog eens een discussie over hun (dis)functioneren en wordt de benadeelde justitiabele dubbel gepakt.


In 2009 volgt aangifte wegens vriendjespolitiek tegen Westenberg die de rechtszaak destijds behandelde.

Naar nu blijkt, op voorspraak van collega  Kalbfleisch die zijn kompaan van Andel,  opponent van Poot, een dienst wilde bewijzen.


Onderzoek door de Rijksrecherche leidt nu tot een strafzaak tegen Kalbleisch en Westenberg wegens meineed/liegen. Kalbfleisch heeft slechts twee maal meineed gepleegd. Westenberg drie keer. Kalbfleisch moest inmiddels, terecht,  zijn topfunctie bij de Nederlandse Mededingingsautoriteit opgeven.


Tegen Kalbfleisch, een society figuur en liefhebber van vrouwelijk schoon werd al in 2007 getuigd door zijn voormalige maîtresse, mevrouw van der Togt, een griffier. Deze mevrouw wist dat de gebrs. Van Andel, partij in de rechtszaak van Poot, bij Kalbfleisch waren geweest om hun zaak te bepleiten.

Kalbfleisch zou daarop vriendje Westenberg hebben ingeseind om de desbetreffende rechtszaak te behandelen.  Hij kon dat namelijk niet zelf doen vanwege zijn vriendschap met van Andel.

Kun je een society rechter met een groot netwerk vertrouwen op zijn onpartijdigheid?


Mevrouw van der Togt, de griffier en voormalige maîtresse van Kalbfleisch deed al in 2007 melding van de vriendjespolitiek bij haar baas, oud president Hofhuis van de Haagse rechtbank. Zij gaf aan dat zij bang was dat haar iets zou overkomen. Hofhuis zou in een gesprek met haar hebben gezegd dat wanneer zij onder een tram zou komen, hij wel zou weten wie daarvoor verantwoordelijk waren.


Hofhuis, later geconfronteerd met deze uitspraak, ontkende dit met klem.

In een brief aan de advocaat van Kalbfeisch laat Hofhuis weten de angsten van mevrouw van der Togt dat haar iets zou overkomen niet te delen.


“Ik heb vanzelfsprekend met verbazing vastgesteld dat de aangehaalde woorden de indruk zouden kunnen wekken dat ik zou vrezen dat Kalbfleisch of Westenberg zich aan enige vorm van gewelddadigheid zou kunnen schuldig maken. Een dergelijke vrees had ik niet en heb ik nooit gehad” aldus Hofhuis in zijn brief.


Mevrouw van der Togt wordt afgeschilderd als een rancuneuze figuur.


Dat mevrouw van der Togt jarenlang niet werd geloofd heeft te maken met de cultuur binnen de rechterlijke macht maar ook daarbuiten.

Het woord van een eenvoudige griffiemedewerkster weegt natuurlijk nooit op tegen dat van een gezeten en alom gerespecteerde magistraat.

Wie zou een vrouw geloven als zij wordt tegengesproken door een rechter van formaat.


Vrouwen staan in de filosofie van met name oudere, mannelijke, rechters onder aan de menselijke ladder. Het zijn minderwaardige schepsels die alleen maar geschikt zijn om sex mee te hebben.

Zo is bekend dat rechters zich mordicus geweerd hebben tegen de in hun ogen te grote instroom van vrouwen in de rechterlijke macht. Hun minachting voor deze mensensoort staken zij binnenskamers niet onder stoelen of banken.

Mannen die vrouwen haten?


Mevrouw van der Togt is niet de enige vrouw die ooit door een rechter is bedreigd of naar het leven gestaan. Er zijn er nog een paar. Een interview met ex- vrouwen van rechters zou in dit verband wel eens interessante en schokkende verhalen kunnen opleveren.


Dat er strafvervolging wegens meineed komt tegen twee rechters lijkt een unicum in de rechtsgeschiedenis. Wij zijn er van overtuigd dat dit slechts het topje is van een gigantische ijsberg.

Er zijn meer rechters die het met de partijdigheid niet zo nauw nemen wanneer er vrienden of bekenden in het geding zijn.

Dankzij hun ultieme macht kunnen rechters wangedrag, plichtsverzuim, disfunctioneren en zelfs misdaad van collega’s onder de toga houden.


Nu eindelijk in 2012, na bijna 20 jaar, is komen vast te staan dat Kalbfleisch en Westenberg elkaar wel degelijk kenden via een eetclubje. Getuigenverhoren hebben aangetoond dat hier duidelijk sprake is geweest van partijdigheid zijdens Kalbfleisch en Westenberg.


Het is een illusie te veronderstellen dat rechters onpartijdig zijn. Dat is zo ongeveer hetzelfde als geloven dat Sinterklaas bestaat. Het gebeurt wel degelijk met enige regelmaat dat zij uit persoonlijke overwegingen procespartijen ter wille zijn.

Zij kennen elkaar allemaal, op zijn minst van naam. Vanzelfsprekend zijn er de rechterlijke vriendengroepjes. Ons kent ons. Men kent elkaar uit de studietijd, via de bijeenkomsten van de Raad voor de Rechtspraak, na- en bijscholingscursussen, etc. etc.  

Bovendien hebben zij de neiging om te socialiseren binnen hun eigen kring.

Vriendschappen daar buiten komen niet veel voor, tenzij dat voordelen oplevert.

Dit fenomeen komt in de meeste hogere beroepsgroepen voor omdat dat veiliger lijkt.


Dat Kalbfleisch en Westenberg inmiddels geen rechter meer zijn mag nooit reden zijn om van strafvervolging af te zien. Zij begingen hun daden nu eenmaal toen zij dat nog wel waren. Bovendien worden rechters voor het leven benoemd.


© Bibi Bergman 03-02-2012


Meinedige, liegende rechters