KOLDERTROL

Welcome to the beautiful world of…

Cecilia Malmström

In de VK van dinsdag 15 november 2011 verscheen een artikel van de hand van EU-commissaris Cecilia Malmström die in de EC de portefeuille ‘binnenlandse zaken’  beheert.  Het artikel dat ongetwijfeld is opgesteld door tactisch en strategisch goed onderlegde Brusselse ambtenaren, kopt met ‘Migranten hebben recht op gezinsleven’  en dat zet ook de toon van het geheel: het gaat om meer dan alleen maar de abstracte immigrant – het gaat om MENSEN die zich samen met hun gezin prettig willen voelen in hun nieuwe omgeving.

‘Gezinshereniging heeft een groot aandeel in de legale migratie in de EU. In 2010 kregen een half miljoen migranten om familieredenen een verblijfsvergunning  voor een EU-land. Daardoor kunnen migranten samenleven met hun gezin en verloopt hun integratie gemakkelijker’.

Gaat dat dan over de vele Polen, Roemenen  en Bulgaren die de laatste tijd in steeds grotere getale in het toch al niet echt dunbevolkte EU-land Nederland  opduiken?  Nee, want daar heeft Malmström het niet eens over:

 

‘Het gaat om mensen van buiten de EU die legaal in een EU-land wonen en werken. Onder bepaalde voorwaarden kunnen zij hun familieleden naar dat EU-land laten verhuizen. Die voorwaarden worden beschreven in de zogenaamde ‘gezinsherenigingrichtlijn’ van de E U (Sinterklaas schreef er ook aan mee, kunnen we rustig stellen!) .

‘Moet die richtlijn worden toegepast? Vanaf vandaag tot maart volgend jaar wordt het publiek daarover geraadpleegd. Iedereen die geïnteresseerd is, kan zijn mening geven. Ik ben ervan overtuigd dat deze raadpleging in Nederland op veel aandacht kan rekenen.’

Veel aandacht? Dat is nog maar de vraag. Het publiek, niet alleen in Nederland, weet inmiddels donders goed dat dit soort raadplegingen even waardevol zijn als de kreten die de PvdA slaakte toen zij de electorale pijn van de opkomst van Pim Fortuyn begon te voelen: ‘we moeten de wijken ingaan en naar de mensen luisteren’ – inderdaad, om daarna rustig verder te gaan met de implicatie van eigen denkbeelden! Zo en niet anders gaat het ook met deze ‘raadpleging’. Het gaat er tenslotte niet om wat de burger wil maar om wat hij moet willen!

‘Buitengrenzen’

‘Een belangrijke opmerking vooraf: het zijn de EU-landen zelf die beslissen hoeveel arbeidskrachten van buiten de EU worden toegelaten. Maar indien zij eenmaal zijn toegelaten, hebben die migranten, na een tijd legaal te zijn verbleven, het recht samen te leven met hun gezin. Het fundamentele recht op een gezinsleven geldt in de hele EU en het recht op gezinshereniging ligt vervat in de wetten van de EU.’

 

Had Gregorius Nekschot toch gelijk toen hij zei dat we wel allerlei verdragen willig hebben ondertekend maar verzuimd hebben de kleine lettertjes te lezen!  Voor de ‘arbeidskrachten van buiten de EU’ tekenen Wientjes en zijn kruideniersclub. Die hebben slechts oog voor een zo ruim mogelijk arbeidsaanbod (drukt de lonen!) en zoveel mogelijk groei van binnenlandse consumptie omdat de ‘nieuwkomers’ bijvoorbeeld bedden moeten aanschaffen om nieuwe aanwas te fokken.

 

‘Als aan de voorwaarden wordt voldaan, moeten de EU-landen de echtegenoten en de minderjarige kinderen van de inwoners van derde landen toelaten. We hebben gemeenschappelijke buitengrenzen, dus moeten we ook gemeenschappelijke regels hebben over wie die grenzen mag oversteken. De richtlijn is van kracht sinds 2003. Ze is om verschillende redenen en door verschillende belanghebbenden bekritiseerd. Sommigen zijn van oordeel dat het recht van immigranten op een gezinsleven niet voldoende wordt beschermd en vragen om een uitbreiding van de werking van de richtlijn. Anderen, waaronder sommige lidstaten, wensen juist strengere regels.  Daardoor zou misbruik beter kunnen worden bestreden  en zou de instroom van migranten beter kunnen worden beheerst. Er zijn dus verschillende standpunten over wat er moet gebeuren. In 2008 presenteerde de Europese Commissie een rapport over de uitvoering van de richtlijn in de lidstaten. Enkele tekortkomingen kwamen aan het licht. Om verschillende redenen is het dus van belang dat we naar de richtlijn en zijn toepassing kijken. Daarom is een publieke raadpleging in de vorm van een ‘groenboek gezinshereniging’ noodzakelijk. Vóór we conclusies trekken, moeten we luisteren naar de EU-landen en hun inwoners.’  

‘Vóór we conclusies trekken, moeten we luisteren naar de EU-landen en hun inwoners.’  En die nietsvermoedende inwoners  mogen dan eerst nog even in het ‘groenboek’ lezen waar het allemaal om draait:  GREEN PAPER

on the right to family reunification of third-country nationals living in the European

Union (Directive 2003/86/EC). Niet echt eenvoudige kost, dat groenboek of greenpaper. Voor een redelijk onderlegde jurist al een klus om het in grote lijnen te volgen, laat staan de finesses te begrijpen. Je moet wel heel goed ingevoerd zijn in de tale Kanaäns  van de EU en haar bestuurlijke en juridische mores om een goed beeld te krijgen van wat men hiermee voorheeft.  Voor wie dan toch nog iets wil opmerken is er een e-adres:  HOME-family-reunification-green-paper@ec.europa.eu  Achter dat adres gaan Cecilia en haar ambtenaren schuil die natuurlijk geduldig van alle op- en aanmerkingen nota nemen en er zelfs nog iets van laten doorschemeren in de begeleidende notities die ze aan de definitieve versie van hun Gezinsherenigingsrichtlijn toevoegen. Iets in de geest van:  ‘we ontvingen tal van reacties uit alle EU-landen. In sommige van die reacties klonk bezorgdheid door maar door de meeste werden wij gesterkt om op de eenmaal ingeslagen weg verder te gaan.’  De paden op de lanen in – op naar de nieuwe heilstaat van de Pechtolds, van Rompuys  en Verhofstadts.

 

Raadpleging

‘Met de raadpleging die vandaag begint, willen we de discussie over de Europese migratieregels stimuleren. We willen weten hoe we migranten voor wie de EU-regelgeving geldt het best kunnen omschrijven, of het recht op hereniging moet worden uitgebreid naar andere familieleden, welke problemen worden veroorzaakt door gedwongen huwelijken enzovoort. We willen weten of, hoe en in welke mate de bestaande regelgeving wordt misbruikt, in het bijzonder als het om fraude en schijnhuwelijken gaat. Ik moedig alle betrokkenen aan hun ervaringen te delen en hun mening te geven over een efficiëntere EU-regelgeving voor gezinshereniging.  Als EU-landen zeggen dat ze problemen hebben  door misbruik van de huidige regels, nodigen we hen uit om die problemen te verduidelijken en te kwantificeren. Voor de Europese Commissie zijn die informatie en opmerkingen van grote betekenis. Afhankelijk van de uitkomst van de raadpleging, zal de Commissie beslissen hoe het beleidsmatig verder moet.’

 

Afhankelijk van de uitkomst van de raadpleging, zal de Commissie beslissen hoe het beleidsmatig verder moet? Lamenielache…..gewoon doorzetten: push baby, the suckers will buy it anyway! Als nationale (wat een vies woord!) regeringen onder druk van obscure politieke groeperingen van rechts en eventueel van links toch nog wijzigingen wensen of zelf een opt-out  dan kunnen altijd nog het Handvest Grondrechten, het EVRM, het IVBP en desnoods het UN-Vluchtelingenverdrag onder de wapenen worden geroepen. Wie herinnert zich niet de bekende beschuit-reclame: ‘wij willen Bolletje’.   Dat is nog een vrije keus. Als je geen trek meer hebt in de Bolletje beschuiten, dan koop je ze eenvoudigweg niet meer. Met deze Bolletje is het andere koek: we hebben voor Bolletje getekend en we zullen het ons door de strot wurgen of we willen of niet.

 

 

 

Emotioneel

‘Ik weet heel goed dat in Nederland gezinshereniging hoog op de politieke agenda staat en dat er van tijd tot tijd zelf emotioneel over wordt gedebatteerd. In maart van dit jaar publiceerde de Nederlandse regering een standpunt over gezinshereniging. Daarin wordt concreet voorgesteld de gezinsherenigingsrichtlijn te wijzigen door de bestaande voorwaarden strenger te maken of extra voorwaarden op te nemen. Wij kiezen ervoor om alle betrokkenen te raadplegen voor we conclusies trekken , en om de discussie over gezinshereniging te voeren op basis van het groenboek. Wat er daarna ook gebeurt, het moet in overeenstemming zijn met het Handvest van de Grondrechten. Ook moet de belangrijkste doelstelling van de richtlijn in de gaten worden gehouden, namelijk respect voor het recht op een privé/ en gezinsleven. Geef dus uw mening via het groenboek op ec.europa.eu-yourvoice. Misschien zal blijken dat in verschillende delen van Europa verschillende noden zijn. In Nederland lijken sommige deelnemers aan het debat  de huidige regels voor gezinshereniging te beschouwen   als de oorzaak van alle integratieproblemen. In maart volgend jaar zullen we weten of de meeste landen dat gevoel delen.´

 

Het gaat bij Mälmstrom kennelijk alleen over ´integratieproblemen´.   Het feit dat  ondanks alle indoctrinatie van overheidswege, van harte ondersteund door de nagenoeg gelijkgeschakelde media, een groeiend aantal burgers (niet alleen in Nederland!) integratie al sowieso een stap te ver vindt – men heeft eenvoudigweg geen zin meer in immigratie, op de eerste plaats integratie van niet-Westerse allochtonen.  Maar ‘geen zin’ is voor Mälmstrom een non-issue.  Daar kan ze haar argumentatie op loslaten dat binnen de EU nu eenmaal wet-  en regelgeving geldt die door de lidstaten is goedgekeurd en anders kan altijd nog het VN-Vluchtelingenverdrag te hulp worden geroepen.  Met andere woorden: altijd prijs voor Cecilia&co.

 

‘Misschien zullen we duidelijker richtlijnen opstellen of de huidige regels veranderen, of ze behouden zoals ze zijn.  Terwijl we onze standpunten over dit probleem uitwisselen, mogen we niet uit het oog verliezen dat gezinshereniging over mensen gaat. De EU-landen hebben zelf besloten dat ze mochten komen en nu ze hebben ze het recht om samen te zijn met hun gezin. Om samen een nieuw leven te beginnen in een nieuw land.’

Dat klinkt bijna als het slot van een goedkoop romannetje. Maar wat, waarde mevrouw Mälmstrom, als we de roman nu eens herschrijven?  Geen immigratie meer (of alleen het absolute minimum-minimum en dan nog alleen Westerse allochtonen!), geen gezinshereniging, geen happy family feeling for  Hula Ammenulah en zijn honderd kinderen.   Momenteel zit dat er niet in maar wie weet: als de Eurozone uiteenvalt omdat volgens de onwrikbare Wet van de Euro-Verelendung de ene Eurostaat de andere de tent uitvecht,  als het water tot ieders lippen stijgt en de teloorgang van de Euro tevens de voorbode is van het uiteenvallen van de EU in haar huidige vorm.

Laatste nieuws:  Wilders maakt zich sterk voor het Deense immigratiemodel. Het kabinet zou dan voor ons land een uitzonderingspositie moeten bedingen. Daar kunnen we meteen mee instemmen! Om te beginnen biedt dat enig soelaas. Nog beter is het om van ‘Het Land van Aankomst’ (Paul Scheffer) ‘Het Land van Vertrek’  te maken. Maar dat is een onderwerp voor later.

 

Hieronder nog  een memorabele poging van ons eigen carnavalsnummer Leers om Ceclia te wijzen op de positie die het Nederlandse kabinet in dezen inneemt. Arme Leers.   

 

Bijlage

Persverklaring minister Leers bij bezoek Eurocommissaris Malmström

Toespraak | 25-05-2011

Ik ben blij om Eurocommissaris Malmström vandaag te mogen ontvangen, mede namens minister Donner: Cecilia, thank you for visiting The Hague! I hope your visit contributes to a thorough understanding of the debate on migration in The Netherlands.

Het was een goed inhoudelijk gesprek over Europees asielbeleid, de situatie in Noord-Afrika en gezinsmigratie. Ik ben mij ervan bewust dat dit laatste thema geen gemakkelijk onderwerp is in Europa, maar het is wel urgent. Daarom is Nederland voorstander van een transparante discussie, zoals ook blijkt uit ons position paper. Nederland is een open samenleving, ook voor mensen die zich willen herenigen met hun familie. Maar we kunnen niet onze blik afwenden van de problemen die voortkomen uit een patroon van migratie die zich generatie na generatie herhaalt en gebrekkige integratie tot gevolg heeft.

Het is te gemakkelijk om deze problemen weg te stoppen achter het woord populisme. Europa wordt uitgedaagd om antwoord te geven op de roep om oplossingen voor deze problemen. Dit antwoord is nodig om het vertrouwen van de burger in de Europese Unie te herstellen. Ik heb mevrouw Malmström laten weten dat dit Kabinet vastbesloten is om in Europees verband op een waardige, realistische en voor mensen begrijpelijke manier te komen tot dit antwoord.

Wij doen dit door betere waarborgen die ervoor zorgen dat mensen kunnen inburgeren en integreren; meedoen, kortom. Vandaar dat we bepaalde eisen willen stellen aan immigranten. Daar heeft de immigrant zelf baat bij, maar ook de ontvangende samenleving. Voor al onze suggesties geldt dat ze moeten passen binnen de kaders van internationale mensenrechtenbescherming, waaronder artikel 8 EVRM.

Uit contacten met mijn collega's mij gebleken is dat de behoefte aan een open dialoog op dit terrein groot is en dat er grote bereidheid bestaat te zoeken naar een gezamenlijke oplossing. Ik ben er door ons gesprek verder van overtuigd geraakt dat mevrouw Malmström ook bereid is deze discussie aan te gaan, maar wel op basis van een gedegen voorbereiding. Het gesprek van vandaag was onderdeel van die voorbereiding. Ik zie het als een teken dat de EC de discussie over gezinsmigratie met open vizier ingaat en dat betekent ook kansen voor Nederland. Kans om ons standpunt naar voren te brengen.

Ik heb de bevestiging gekregen dat het Groenboek gezinshereniging in november zal komen. Daarin zal de Commissie een aantal vragen formuleren over het beleid ten aanzien van gezinshereniging. Ook Nederland is goed voorbereid. Wij zullen de komende periode blijven werken aan draagvlak voor onze voorstellen. Door het gesprek met andere lidstaten hopen we te komen tot gezamenlijke antwoorden op deze vragen.