KOLDERTROL
I. In plaats van bijltjesdag
Misschien zijn al die parlementariërs en de belangengroepen waarvan zij een afgeleide zijn, er zich nog niet van bewust hoezeer men hen en het systeem waarvoor ze staan, zat is, hoe de onmacht zich vertaalt in regelrechte haat.
Ooit de titel van een boek van Prof. A.D. Belinfante over hoe we omsprongen met de landverraders na de oorlog. In het geval dat we hier op het oog hebben, slaat het/heeft het betrekking op de situatie die zou kunnen ontstaan ingeval de euro, de eurozone en wellicht de hele EU teloor gaan. Alles is immers mogelijk. Geen politicus of wetenschapper die kan voorspellen waar het heengaat. Nu moet dit artikel niet gezien worden als een aanzet tot een mogelijke fysieke afrekening met eurocraten of eurofielen. ‘Bijltjesdag’ moet dan ook eerder in overdrachtelijke zin worden opgevat. Niet iedereen zal daar blij om zijn maar het is nu eenmaal niet anders.
‘Niet-Europa’
‘Niet-Europa is de terugkeer naar de nachtmerrie van een nationalistisch Duitsland’ schrijft de cultuurhistoricus René Cuperus in de VK. Dat zou dan volgens hem en anderen ofwel leiden tot een door Duitsland geleide EU (in de zin van een Verenigde Staten van Europa) of het zou op zoveel (‘populistische’?) weerstand bij de Europese volkeren kunnen stuiten dat het Europese project tot een roemloos einde gedoemd is. (nou, als dat zou kunnen!). Volgens ons is er nog een andere weg tot een enigermate verenigd, in elk geval tot verregaande vormen van – op de eerste plaats – economische samenwerking georiënteerd (West)-Europa , namelijk door toenadering tot Rusland onder gelijktijdige slaking van de knellende banden met de VS. Maar zover is het nog lang niet, als het ooit al zover komt. Voorlopig klampt in eigen land deze merkwaardige elite van linkse en rechtse opportunisten zich vast aan een Europees project dat – als het aan hen ligt – bijkans de hele wereld zou moeten omvatten.
De ‘nieuwe politieke orde’
Om het in termen van Nederlandse politiek uit te drukken, zouden er na de Negende Thermidor wel eens twee sterke groeperingen ter linker en ter rechterzijde over kunnen blijven: de SP op links, de PVV op rechts. De overige partijen vallen uiteen of blijven als randverschijnselen bestaan. Maken we ons geen zorgen: ze komen wel weer in enigerlei vorm terug maar voor het ogenblik zal het ‘ancien regime’ met inbegrip van de ondersteunende politieke partijen, zich zodanig gecompromitteerd hebben dat de meerderheid van de nu populistisch gezinde kiezers dit theatergezelschap meer dan beu is! Afgelopen vooralsnog met de Canal Parades, de multiculturele festivals: eerder een carnaval der desperado’s is dan aan de orde! Welk een spektakel! Een hele politieke elite met hun aanhang in media, op universiteiten en hogescholen, in bedrijfsleven en culturele sector….dogfood! Gauw naar Schiphol om een vliegtuig naar de VS te bemachtigen terwijl de Breiviks, Volkert van de G’s . en Mohammed B’s rondwaren. Een Negende Thermidor maar zonder een Incorruptible om op het schavot te brengen want wie zou als zodanig dienst kunnen doen. Overigens: geen corruptie in Nederland zoals een rapport onlangs suggereerde? Faudrait voir! Het systeem in de meest ruime zin des woords is zo rot als een mispel alleen loopt dat nog niet zo in de gaten door de nagenoeg perfecte rookgordijnen die met behulp van een gelijkgeschakelde pers worden opgetrokken. Maar laten we dat voor later bewaren. Ach, Rutte zal altijd ergens nog wel een paar landwachters weten te vinden om de Secretarie van Staat te verdedigen!
Democratisch tekort?
Alles voor de burger maar niet door de burger. ‘Europa’ lijdt aan ‘democratische anemie’ . De Europese politici, c.q. de Europese politieke en economische elite beslist. Ze vraagt steeds meer offers van de burgers maar schort de werkelijke politieke besluitvorming daarover (via referenda of verkiezingen) op of bedenkt trucs om impopulaire maatregelen te verdoezelen of aan iets te koppelen dat algemeen noodzakelijk wordt geacht. Individuele eurocraten lichten in een onbewaakt ogenblik wel eens een tipje van de sluier op. Zo betitelde Europarlementariër Sophie in ’t Veld (partijgenoot van D’66 coryfee Pechtold) Slowakije als een ‘ministaatje’ en ze sprak er schande van dat men daar het lef gehad had om zich (tijdelijk althans) tegen het Noodfonds te keren. Over democratisch tekort gesproken! Maar voor Sophie en Alexander en hun links-liberale ‘comrad in arms’ Verhofstadt zijn er wel andere dingen om zich zorgen over te maken. Zo lanceerde premier Papandreou van Griekenland juist nadat hectiek rond de redding van de euro tijdelijk geluwd scheen te zijn een eigen masterplan om de euro alsnog om zeep te helpen. Papandreou die tot nu toe ‘für die Bühne’ op alles wat de eurocraten hem voorlegden braaf ja en amen zei, ging nu plotseling fors dwars liggen door een referendum over alle beoogde maatregelen ten aanzien van Griekenland aan te kondigen. Je kunt evengoed in Israel een referendum houden over samensmelting van Israel met de Palestijnse Gebieden en dan liefst met Assad van Syrië als president! Voor de eurocraten betekent dit een – wellicht fatale – streep door hun rekening. Hebben ze juist , onder listige omzeiling van de Mensjewiki in de nationale parlementen, een nieuwe creatieve manier gevonden om de machteloze Europese belastingbetaler een poot uit te draaien (uiteraard om hun eigen politieke nek te redden!) en dan wordt hen en plein public de broek naar beneden getrokken door een notoir onbetrouwbare Griek! Juist zo onbetrouwbaar als zijzelf overigens! In elk geval hebben de nationale parlementen, met inbegrip van dat van de Bundesstat Niederlände, weer eens iets anders om zich de kop over te breken dan Mauro’s of om het ergens ter wereld optuigen van een of andere peperdure Kunduz-operette (over korten op cultuur gesproken!). Misschien zijn al die parlementariërs en de belangengroepen waarvan zij een afgeleide zijn, er zich nog niet van bewust hoezeer men hen en het systeem waarvoor ze staan, zat is, hoe de onmacht zich vertaald in regelrechte haat.
Een fataal project…
Het was niet zozeer de droom om Duitsland na W.O. II vreedzaam in te betten in een herrijzend Europa, ook stond het streven niet voorop om tot één verenigd werelddeel te komen. Eerder was er sprake van goedkope imitatiedrift – imitatie van de Amerikaanse non-cultuur, van haar economische en financiële mores en van haar repressieve politieke tradities. Natuurlijk waren er zeer voor de hand liggende redenen om met de Amerikaanse stroom mee te roeien. Europa was grotendeels verwoest, platzak en de Marshall-hulp was meer dan welkom. Ook was de Sovjetdreiging zonder twijfel reëel. Nu stond en staat de VS ambivalent tegenover de Europese eenwording omdat zij hier een aantasting van de eigen dominante rol in ziet. In elk geval werd het nooit iets met een Europese defensie: de door de Amerikanen volledig gedomineerde NAVO staat er garant voor dat de EU in Navo-verband beschikbaar blijft voor nieuwe militaire avonturen zoals in Irak en Afghanistan en – wie weet – straks in het Midden Oosten. Onherroepelijk worden we tegen wil en dank direct dan wel indirect betrokken bij iedere nieuwe zet op ‘the grand chessboard’ . De slaafsheid waarmee Europese politici een en ander steeds weer proberen te verkopen als kruistochten in de naam van vrijheid, democratie en mensenrechten is stuitend. In elk geval werden dus na W.O. II de West-Europese samenlevingen mak gewend aan ‘the American way of life’. Politiek zoveel mogelijk in de pas (Frankrijk was een tijdelijke en slechts gedeeltelijke tegenslag omdat Frankrijk politiek wel een beetje eigensoortige koers probeerde te varen maar verder overigens alle economische, financiële en culturele ‘zegeningen’ omarmde) en verder braaf op weg om een culturele, economische en financiële kloon van de VS te worden. In dat opzicht is het project volledig geslaagd. Ondertussen bestond er in Europa en elders zeker wel enige serieuze politieke weerstand. Het bestaan van een USSR en een Volksrepubliek China vormden voor veel socialisten een lichtend voorbeeld. Dat Stalin minstens zo erg was geweest als Hitler werd gemakshalve vergeten. In de jaren ’60 nam het verzet tegen neokolonialisme, ongelijke verdeling van de welvaart (ook tussen staten en werelddelen!) en een dreigend tekort aan grondstoffen (de zorg voor het milieu kwam pas later werkelijk van de grond!) een hoge vlucht. Het waren de jaren van stakingen, studentenprotesten, van Cuba als het beloofde land en Che Guevarra als een verlichte held. Kapitalisme stond gelijk aan facisme hield de Franfurter Schule en een hele reeks Franse filosofen en sociologen ons voor. Met de ondergang van de USSR bleek ‘The end of history’ (Fukuyama) plotseling een feit. Aan de euforie kwam al direct een einde toen een inmiddels herenigd Duitsland (politiek en de VS (militair) in wat toen nog de Joegoslavische Federatie heette. Duitsland trad daarmee in de voetsporen van het oude Habsburgse rijk waarvan zij zich als de erfgenaam beschouwt en de VS meenden een voordelige geopolitieke zet te doen door zich een aantal uitvalsbasissen te verschaffen om zowel tegen Rusland, Iran als elders in het M.O. op te kunnen treden. Niet voor niets is de momenteel grootste Amerikaanse basis geruisloos in het voormalige Joegoslavië gevestigd! En de EU- en Navo-knechtjes leverden hun bijdrage. Daar kunnen Radovan Voorhoeve en Slobodan Couzy tot op de dag van vandaag nog van meepraten. Toen voltrok zich een klein wonder! Politici van socialistische en sociaal democratische huize werden steeds ‘liberaler’. Was liberaal eerst een scheldwoord dat stond voor laissez faire en unverfroren kapitalisme, geleidelijk aan kwam de ‘progressieve linkse liberaal’ tevoorschijn en ging de socialistische of sociaal-democratische voorganger verdringen. Zo werden alle linkse partijen (met uitzondering van de SP!) progressief-liberaal of links liberaal. ‘Liberaal’ betekende tenslotte ‘vrij’, zoals in vrijheid. Ook werd aardig tot veel verdienen in progressieve kring steeds meer gewaardeerd. Het adagium ‘links lullen, rechts vullen’ verloor allengs aan glans. De PvdA leverde de welhaast klassiek geworden voorbeelden: de Drie Wimmen – Wim Meier, Wim Kok en Wim Duisenberg. De eerste twee Wimmen brachten het tot invloedrijke en winstgevende posities in het circuit van bank&bedrijfsleven, de laatste Wim werd directeur van de ECB. Ondertussen groeide de EU die zich uit de EG had ontwikkeld (met enige moeite) tot een unie. Als beslissende stap op weg naar Europese eenwording werd alvast de muntunie van de Euro op de rails gezet en het is nu juist op deze muntunie dat de hele Europese trein uit de rails dreigt te lopen. Ondertussen hadden ‘links’ en ‘rechts’ in de politiek zich goeddeels bekeerd tot een gedeeld belang: het in stand houden van de Amerikaanse culturele erfenis waarmee kritiekloze consumenten en sportliefhebbers worden gekweekt, die de politiek overlaten aan de professionals. En die professionals zijn steeds meer gaan inzien dat hun belang in een Europese superstaat gelegen is. Daar liggen de banen – welkome aanvulling op de spreekwoordelijke banenmachine van de PvdA. Vroeger zond men de zonen naar de koloniën, nu biedt de EU uitstekend gehonoreerde perspectieven. Honi soit qui mal y pense!
De crisis en haar wortels